M in Stockholm

Blok rodzinny

2010-04-17T19:19:00.003+02:00

Domem rodzinnym M jest blok przy Czeskiej 11 w Bydgoszczy. To jej blok rodzinny. Dziwnie to brzmi - blok rodzinny. Mieszkanie rodzinne? Przemieszkane tam pierwszych 19 lat życia nie zostawiło takich wrażeń, jak każdy powrót teraz.

Nie rozpoznaję zapachu paskudnej klatki schodowej, tylko jej dziwny chłód. Wybrzuszone ściany. Kamienna podłoga, nieokreślone kolory, nie czujesz się tam jeszcze jak w domu, nie wyjdziesz w kapciach sprawdzić, co słychać w skrzynce pocztowej. Przemykasz do windy, bo zimno, a za tobą zatrzaskują się całkiem współczesne "drzwi od domofonu". Połowa nazwisk na liście mieszkańców anonimowa, choć wszyscy doskonale wiedzą, kto jak się nazywa i co mu jest.

Czeska 11 to kolekcja ludzi. Wielu bystrych, światłych i subtelnych miesza się w windzie z gburami, gbury z plotkarkami, do tego zapach psiej sierści i dzieciaki, wyrzucające z siebie szybkie dzień dobry, jak matka kazała. Na szczycie tego wszystkiego, jak wisienka na torcie z ludzi, pani Goździkowa z dziewiątego, zakończona wieżą ufarbowanych na brąz włosów, w białej bluzce, w pończoszkach, wszystkowiedząca Czeska 11, mieląca pod niebieskimi powiekami losy nas wszystkich, obecnych i byłych mieszkańców.

Wszystkie ściany przy Czeskiej 11 są wybrzuszone. Żadna nie jest wklęsła, każda układa się w niewielki, łagodny luk, kradnący centymetry kwadratowe powierzchni mieszkalnej. W mieszkaniu Woźniaków ściany wygładzone są pieczołowicie przez murarza-tapeciarza Salomońskiego, ale nierówny bieg listw podłogowych ujawnia prawdę o niesolidnej pracy murarzy 32 lata temu.

W windzie popalone zapalniczką guziki. Wciskasz ósme i jazda. Kontrolny rzut oka w lustro, nie, przyjechałam tylko na tydzień, ten chłopiec w wózku to moja córeczka, dziewczynka, no tak, tak! dziewczynka! Serio. Sorry, że w żółtej kurteczce powoduje genderowe zamieszanie na Czeskiej, podczas następnej wizyty będziemy eksponować różowawe elementy garderoby. Mijasz szóste, siódme, w końcu brzdęęęk! Ósme, skręt w prawo i jest! 27! Ściany wokół pomalowane na dziki zielony kolor i wypisana długopisem informacja, że tu mieszka suka. Cóż, pomyłka, pies moich rodziców jest facetem. Na włączniku światła ikonka przedstawiająca dzwonek, na przycisku dzwonka symbol żarówki.

Żarówki wymieniał tata na klatce sam, co chwilę je kradli. Parę lat temu panu od Dingusia zmarł Dinguś, śmierdzący owczarek niemiecki. Wyprowadzili się pijaki z czwartego, podobno gdzieś na Grunwaldzką. Gazetki z Rossmanna leją się ze skrzynek na listy strumieniami, można zwariować. Poza tym na Czeskiej bez zmian. W maju znowu wracamy.

Sprawa do przemyślenia

2010-04-03T22:22:00.002+02:00

"Nie stawiają się i nie złoszczą, kiedy przychodzisz do domu" - odpowiadają szwedzcy faceci zapytani dlaczego chętnie żenią się z Tajkami. Gotują ponadto dobre obiady i są spolegliwe.

Sprawa do przemyślenia.

Bo jednak Szwed, choć Szwed, to facet. Spolegliwe spojrzenie łagodnych, azjatyckich oczu kontra M, we wtorki wręczająca wymęczonemu pracą Szwedowi córkę i udająca się niespolegliwie na pilates, z nadzieją, że po powrocie do domu zastanie nakarmione dziecko i garnek pasty dla siebie.

Mówimy do córki

2010-04-01T16:29:00.002+02:00

Często słyszane w domu Wallin-Woźniak:
- Jesteś taka słodka, że wkrótce znajdzie cię jakiś wielbiciel deserów i zje!
- Pollington, Pollington, po-po-po-po-po Pollington!
- A teraz Pan Mors i Pan Tygrys pomogą ci zasnąć
- Samolot brazylijskich linii lotniczych ląduje na lotnisku Pollingtonowo ze świeżą dostawą owoców mango!

Ze Szwecji

2010-03-20T19:28:00.002+01:00

Kiedy byliśmy w Egipcie, wylądowaliśmy przez przypadek w hotelu all inclusive, z nieograniczonym, wydawałoby się, dostępem do masy pysznego jedzenia i drinków z palemkami. Nie był to jednak nasz pierwszy raz na garnuszku Egipcjan i wiedzieliśmy, nie nie możemy się spodziewać kulinarnych fajerwerków, ponieważ oni po prostu nie potrafią gotować. Lunche i kolacje sprawiały, że tęskniliśmy za najprostszą, pyszną pastą (bekon, papryka, creme fraiche z chili), którą gotujemy w 10 minut w domu, gdy nic innego nie przychodzi nam do głowy. Śniadania natomiast były całkiem ok, trudno coś zepsuć, gdy wszystkie produkty leżą osobno i od kreatywności śniadaniowca zależy, co z nimi zrobi.

Jogurt naturalny plus płatki pełnoziarniste, plus mała łyżka czekoladowych na osłodę. Aż pewnego ranka...

Dochodzimy do sedna wpisu, który ma być o tym, co zrobiło ze mnie blisko sześć lat mieszkania w Szwecji ze Szwedem, który do wielu kwestii ma bardzo zasadniczy stosunek. Zaraźliwy.

Pewnego ranka Egyptian breakfast chef wymieszał resztkę czekoladowych bobków, które dodawałam do pełnoziarnistych płatków, z pseudoczekoladowymi kulkami typu Nesquick. To czekolada i tamto czekolada, pomyślał pewnie i fru.

"Chocolate flakes are not all the same!!!" zagotował się Szwed, któremu pokazałam zawartość swojej miski. Rzeczywiście, nie były. Sześć lat temu nie zwróciłabym na to najmniejszej uwagi. A teraz...

Nie mieszamy kulek śniadaniowych.
Nie dubbingujemy tv.
Nie jemy pysznie zbrązowiałych bananów, a mleko wylewamy, jeśli przekroczy termin przydatności o piętnaście minut.

Jesteśmy stąd, ze Szwecji.

This is what we do

2010-03-15T16:59:00.004+01:00

Biedna Popo, lingwistycznie zagubiona dziewczynka, matka szeleści po polsku, ojciec po szwedzku, a ulubione CNN i rodzice między sobą po angielsku. Powie pewnie swoje pierwsze słowo jak będzie miała osiem lat, jako że dzieciaki dwujęzyczne zaczynają mówić znacznie późnej, niż dzieci, do których mówi się na co dzień w jednym języku.

A ja nie mogę sobie wyobrazić jej mówiącej. Przyszli rodzice nie potrafią wyobrazić sobie swojego dziecka wcale, jego wyglądu, zapachu, wszystko wydaje się totalnie nierealne. A gdy dziecko już jest - realne jest tylko to, jak wygląda teraz, to, co teraz potrafi zrobić. Polly siedzi, pełza, wspina się po szczebelkach łóżeczka, śmieje się głośno, hałasuje zabawkami, chlapie wodą w wannie. Ale fakt, że będzie mówić jest tak samo nierealny, jak wygląd jej przyszłego rodzeństwa. Pewnie niedługo zrobi pierwszy krok, ale jest to dla nas tak samo dziwne, jak rok temu fakt, że z mojego gigantycznego brzucha wyjdzie dziecko, człowiek.

Istnieje tylko tu i teraz, zarówno w jej niemądrej, łysej główce, jak i w naszych, niedospanych i otumanionych miłością rodzicielskich głowach.

Chciałoby się

2010-03-12T10:42:00.001+01:00

Chciałoby się wypełnić bloga własnymi historiami. Żadnymi tam pożyczkami z sieci, śmiesznym zdjęciem ziewających kotów, podskakujących hipopotamów. Tylko własne życie, wszystko świeżutkie, twórcze, prosto z głowy.

To zadanie na chwile jak ta (Popo śpi, mieszkanie zdezynfekowane).

I nawet nie chodzi o skrupulatne raportowanie dziennych czynności, raczej to, co nazywa się "mieć coś do powiedzenia".

Był taki czas, kiedy M miała wiele do powiedzenia. W głowie weryfikuje się teraz wartość tych wypowiedzi. I'll see you soon!

M o przyczynie nieblogowania

2010-03-11T09:55:00.002+01:00

Przyczyną nieblogowania nie jest, jak podejrzewał każdy na próżno odwiedzający tego bloga fan M in Stockholm, macierzyństwo. Nie jest nią trwające od 8 miesięcy i jednego dnia totalne zanurzenie się w NIEJ, małej Popo, Polly, Pollington, mamusi orzeszku, kamyczku, dziewczynce cudnej, w jej sprawach niecierpiących zwłoki, w jej koszulkach, pieluszkach, nawilżanych chusteczkach, śmieszkach, rozpaczy o trzeciej am. Nie jest nią deprywacja snu, nie jest nią lenistwo, nie jest nią fakt, że nie mam wam nic a nic do powiedzenia.

Przyczyną nieblogowania jest KABEL. Kabel elektryczny, czy jakkolwiek nazywa się kabel dostarczający laptopom prądu do baterii. Kabel, wymęczony tysiąckrotnym targaniem laptopa z półki na kanapę, na stół, na kolana, na podłogę poluzował się i w chwili obecnej, po dwukrotnej wizycie u miłego pana-naprawiacza kabelków - razi prądem, gdy tylko laptop drgnie. A mi się tak niewygodnie pisze, z tyłkiem na skraju sofy i ramionami nienaturalnie wyciągniętymi w stronę klawiatury. Laptop stoi na komodzie a ja daję jedynie radę updatować statusy na FB.

Więc nie piszę.

Żałosna wymówka.

No więc może, może M in Stockholm robi wielki comeback. Omamiony obietnicami - klikaj w M in Stockholm. Może napisze coś więcej. Especially for you.

M się waha

2009-08-15T19:51:00.002+02:00

Bo po urodzeniu dziecka świat się niesamowicie zwęża, kurczy. Jak focus w aparacie fotograficznym, kierujący uwagę robiącego zdjęcie na jeden wybrany detal, tak moje oczy koncentrują się w tej chwili na mojej córce. To dobry, niewielki światek przytulania, różowych piżamek, fotografowania jej stóp. A blog jest przecież o mnie tutaj, o Sztokholmie i Szwecji w moich oczach. A te w tej chwili są przesłonięte nią, moim dzieckiem, które dla nikogo nie jest tak interesujące i czarujące, jak dla mnie.

Więc co z M in Stockholm? Pisać o szwedzkiej perspektywie wychowania dzieci? O super ubrankach, zupełnie innych niż gdziekolwiek indziej (czarne body czy motyw trupich czaszek na kaftanikach - why not), czy też po prostu o tym, jak nam cudnie razem z Polly? Jak wyrasta z pierwszych gatek i że na smoczku ma pingwina, supercute?

M się waha, zastanawia. Na razie zdjęcia...

Polly moja miłość

2009-08-02T19:15:00.001+02:00

Polly ma 3 tygodnie! Już tęsknię za zapachem jej główki tuż po urodzeniu i pierwszymi chwilami spędzonymi razem. Kolejne dni mijają a ona się zmienia, rośnie, patrzy na nas już coraz bardziej świadomie, ruchy łapkami są jakby bardziej zamierzone, cykl dnia przewidywalny, a ja mierzę mijający czas tym, co się dzieje z nią, nie ze mną.

Ona myśli, że jesteśmy jedną osobą i każde rozstanie odczuwa jak porzucenie, a ja tłumaczę sobie (a raczej staram się słuchać, gdy L tłumaczy mi), że nie pęknie mi ani jej serce, gdy zostawię ją śpiącą w jej przytulnym koszyku. Serce pęka, najchętniej trzymałabym ją przy sobie całymi godzinami, z główką na mojej piersi, oglądając jej małe rączki zaciśnięte wokół moich palców.

Coraz więcej o sobie wiemy, ona i ja. Mam nadzieję, że wie, że chcę dla niej najlepszego, że gdy się złości - gdzieś tam rozumie, że zrobię dla niej wszystko.

Cudownie jest nabierać matczynej pewności siebie, wiedzieć, co ona chce mi powiedzieć i słuchać, jak cichnie, gdy biorę ją na ręce.

Polly wie, kiedy idę pod prysznic czy wychodzę na chwilę do sklepu. Czuje, gdy próbuję czytać książkę czy sprawdzam mejle karmiąc ją jednocześnie piersią - wkurza się i krzykiem wymusza pełną koncentrację na jej potrzebach, żeby za chwilę zasnąć, dać się odłożyć na do kosza i pożyć innymi sprawami. Tak jak teraz, gdy piszę, a ona mruczy przez sen jak kot.

They don't make them cuter than that

2009-07-16T11:24:00.002+02:00

Polly. Born 10.07.2009, 02.24

2009-07-14T09:40:00.001+02:00

Sms od chłopaka

2009-07-07T12:25:00.003+02:00

Ciało ewidentnie sprawdza, jak jego właścicielka radzi sobie z nieprzespanymi nocami. Dzisiejszej nocy spałam na przykład od 1 do 2 i od 5 do 11. Między 2 a 5 czytałam Gravedigger's daughter J. C. Oates, czytałam Przekrój online, zjadłam kanapkę z indykiem i majonezem, banana i niezliczoną ilość razy zamierałam w bezruchu, przekonana, że zaczynam rodzić. Nic z tego.

Porody zaczynają się zazwyczaj nocami, gdy w organizmie kobiety spada poziom adrenaliny i pozwala dojść do głosu hormonom odpowiedzialnym za rodzenie. W moim przypadku wydaje się to totalnie awykonalne - około 22 adrenalina świruje, serce skacze a hormony odpowiedzialne za wywabienie dziecka na świat poddają się bez walki.

Zastanawiam się, czy pierwsze poważne skurcze nadejdą w momencie, gdy nie będę o tym myśleć. Jak sms od chłopaka, który przychodzi, gdy na sekundę udaje się zapomnieć, jak bardzo się na niego czeka. Córeczko, chłopaku, to nie trzy dni po pierwszej randce, to już ponad 9 miesięcy od niej minęło, czas zadzwonić, przypomieć o sobie, bardzo chcę cię zobaczyć. Wybaczam długie czekanie.

Hej córeczko

2009-07-03T20:51:00.000+02:00

Hej hej, córeczko, wychodź proszę.
Pościeliłam ci w koszyku, w samochodzie wymościłam fotelik, wyprasowałam śpioszków miliony.
Dziś rano była burza, ale może czekasz na nocną, by urodzić się wśród błyskawic jak Ronja.
Wyłaź, wyłaź, tak bardzo chce mi się kawy!

Ciężkostrawne

2009-06-29T13:44:00.005+02:00

Czekam na rozwiązanie. Rozwiązanie kontraktu na wynajem mojego brzucha. Ciąża trwa nieludzko długo, nieludzko długie są jej ostatnie dni w Sztokholmie wygrzanym w słońcu. Moje ciało pracuje za dwoje, by nie dopuścić do zagotowania tkanek, mam nadzieję, że córce nie jest tak okropnie gorąco, niewygodnie i nieszczęśliwie, jak mi.

Ciekawy jest sposób, w jaki postrzegam ją w tej chwili. Wydaje mi się duża, samodzielna, wręcz kompetentna - bo radzi sobie sama: przecież jej nie karmię, nie układam do snu, nie utulam. Rośnie sobie, podjadając co lepsze kąski z mojego krwiobiegu, nie wydaje dźwięków, nie wyraża niezadowolenia, co najwyżej przeciąga się tuż pod moimi żebrami. Sama zasypia, sama radzi sobie z czkawką, jest taka dorosła, nawet decyzję o wyjściu na zewnątrz podejmie sama, bez konsultacji z obolałą matką.

Ale niedługo wydam ją na świat i będzie kompletnie bezbronna. Totalnie zależna ode mnie. Narażona na tysiąc niebezpieczeństw. Być może jej płacz będzie wyrazem złości, że jest taka zależna, niesamodzielna. Biedna, nikt jej nie zapytał, czy chce istnieć, fakt, że się urodzi będzie przykładem najwyższego egoizmu mojego i jej ojca, którzy wymyśliliśmy sobie, że nasza miłość w ten sposób będzie doskonała a my zwiążemy się ze sobą mocniej niż ślubem. Mam nadzieję, że nie będzie miała nam tego nigdy za złe. Że ją stworzyliśmy.

Ciąża - fizjologia i filozofia zmiksowane w ciężkostrawną papkę. At least today.

Some extra pregnancy-kilos...

2009-06-28T16:39:00.000+02:00

Last evening. Blurry. So nice.

2009-06-25T01:28:00.000+02:00

Z utęsknieniem

2009-06-20T11:37:00.001+02:00

Najbardziej absurdalnym aspektem czekania na narodzenie dziecka jest czekanie na ból, którego skali nawet nie jestem w stanie sobie wyobrazić i którego najprawdopodobniej nie zniosę bez dobronczynnej igły ze znieczuleniem wbitej w kręgosłup. Czekam z utęsknieniem.

Stockholm Midsummer skies

2009-06-20T11:31:00.003+02:00

The show was available for everyone who stayed at home yesterday, on the Midsummer Eve. Teased by random contractions of my stomach, we spent the night watching Star Wars (a debut for me!) and photographig what the sky had to offer.

I trust my feet are still out there somewhere

2009-06-13T18:11:00.001+02:00

Oh, look, a puuuuuppy!

2009-06-12T15:38:00.002+02:00

Od jutra nasza córeczka będzie oficjalnie donoszonym dzieckiem. Zaczynamy 38 tydzień ciąży! Od jutra może urodzić się w każdej chwili, choć według wizji zdesperowanej matki za miesiąc będziemy leżeć w szpitalu z przedramieniem podłączonym do kroplówki, z niecierpliwością wyczekując rozrywającego plecy bólu.

Dziś w nocy śniło mi się, że ją urodziłam, naszą idealną, malutką córkę. Leżała na przewijaku wymachując nóżkami i była fantastycznie normalnym, słodkim niemowlakiem. Ubrałam ją w pomarańczowe spodenki i koszulkę z napisem "Welcome to the World" i położyłam sobie na ramieniu, ciesząc się jej ciepłem i ciężarem. Po kilku chwilach dziewczynka zaczęła się energicznie ruszać i kiedy wzięłam ją na ręce, okazała się ubranym w pomarańczowe spodenki czarnym, tłustym szczeniakiem. Wierzgała i usiłowała się wyrwać z moich rąk, gubiąc czapkę w gąsienice. W końcu uciekła a ja goniłam ją po niekończących się schodach. W końcu udało mi się ja złapać, była miękka, gruba i pachniała jak pies.

Podejrzewam, że sen ma związek z faktem, że za każdym razem, gdy widzimy na ulicy szczeniaka, Linus i ja wołamy: Oh, look! A puuuuuppy! Z podobnym entuzjazmem nie zareagowaliśmy jeszcze na żadne obce niemowlę...

Dzień 1 z 400

2009-06-08T09:03:00.000+02:00

Dzień pierwszy, godzina 9.04: Phoebe przekonuje Davida, że jego miejsce jest w Mińsku. Moje miejsce jest na sofie!

Nocne błogosławieństwo krótkowzroczności

2009-05-27T14:07:00.012+02:00

Zaleta ostatnich tygodni ciązy późną wiosną w Skandynawii: co najmniej dwukrotna wycieczka w nocy do toalety wiąze się z doświadczeniem niekończącego się dnia. Około 2 nad ranem nad Sztokholmem wstaje słońce, które dopiero co zdązyło zajść za horyzont. Zachody słońca są płytkie, słońce czai się nisko, niewidoczne - ale już za sekundę tak. Co ciekawe, wychowani w takich warunkach Szwedzi równiez na ten temat rozmawiają, na nich równiez działa magia białych nocy, nie mogą spać, snują się po mieszkaniach jak duchy, wychodzą na balkony, wdychają chłodne powietrze przeziębiając sobie pęcherze.

Pamiętam pierwszą wiosnę w Szwecji, spacery o 3 nad ranem i zdziwienie, że może być tak chłodno i tak jasno jednocześnie. Teraz, po pięciu latach zycia tutaj wiem, ze nigdy nie chcę do tego przywyknąć, ze zawsze chcę czekać na maj, jego jasność i to cudowne przekonanie, ze wszystkich miejsc na świecie tutaj właśnie warto być na wiosnę.

Dziś przed pójściem spać ustawie aparat na statywie i sfotografuję co widać z okien. Mam nadzieję, że nie rozczaruje się zdjęciem na ekranie komputera następnego dnia - być może niesłychana uroda tego widoku jest produktem mojej zaspanej wyobraźni, buszujących w moich żyłach hormonów i krótkowzroczności.

Bajs

2009-05-15T14:55:00.009+02:00

Są rzeczy, do których Szwedzi mają cudownie luźny stosunek. Jedną z tych rzeczy jest kupa, czyli po szwedzku: bajs.

Mam w łazience radio, które jest nastawione na 3 program szwedzkiego radia publicznego. Poranne pasmo nazywa się Morgonpasset i P3 i sprowadza się do pogaduch o niczym, prowadzący pękają ze śmiechu, polityka jest komentowana w sposób totalnie nie do pomyślenia w polskim radiu publicznym (dyskusja o nazistach: gdzie się podziali? ukształtowali klimat dorastania w latach 80. i zniknęli, a niektórzy tęsknią za nimi jak za zasłonami retro sprzed kilku dekad), muzyka na luzie i często krytykowana przez djów (Jezu, jaka beznadziejna ta piosenka!). No i w tym właśnie wesołym programie parę dni temu dyskutowano temat kupy. Konkretnie: dlaczego dzieci chichoczą na hasło kupa. Jak fajnie było być dzieckiem i uśmiechać się na samo wspomnienie kupy. I w tym momencie prowadzący zaczynają się dziko śmiać, zanoszą się, chichoczą, ewidentnie sytuacja wymyka się spod kontroli. Po chwili, w miarę opanowanymi głosami oświadczają, że temat kupy ma wciąż ten sam urok. Hihi. Że wciąz, po wielu latach, uwazają ten temat za wybitnie rozrywkowy. Że jest to rzecz, która zawsze i wszędzie będzie powodowała w nich radość.

Wszystko w trzecim programie radia publicznego. Amen.

Us and her

2009-05-02T16:34:00.005+02:00

Fu

2009-04-30T20:19:00.002+02:00

Najpaskudniejszy aspekt 31 tygodnia ciąży: przypadkowe przegryzienie kapsułki z olejem rybnym omega 3 (dobrze robi na intelekt córki) podczas śniadania. Dwukrotnie z rzędu. Smak tranu w ustach przez cały dzień, niedający się stłumić, wstrętny.

Poza tym świetnie.

Znikąd

2009-04-30T20:09:00.004+02:00

Utrata zainteresowania polityką jest jednym z pożytecznych skutków mieszkania w Szwecji. Odpryski polskich pyskówek docierają do mnie w formie przekazów prasowych i są płaskie jak ekran komputera, z którego o nich czytam. Nigdy nie podłączę sobie polskiej telewizji, nie chce w domu nieprofesjonalnych dziennikarzy i komentatorów wydarzeń, które w globalnej perspektywie są jak bzyczenie muchy.

Szwedzka polityka mnie nie interesuje, co jest pewnie znakiem tego, że nie jest to jeszcze mój kraj, ani mnie nie zawstydzają ani nie irytują pojękiwania ministrów z Aliansu, ani nawet lesbijski pocałunek przywódcy socjaldemokratów Mony Sahlin, która w ten sposób świętowała przyjęcie przez parlament ustawy o małżeństwach neutralnych płciowo.

W tym kontekście jestem osobą, która nie przynależy do żadnego z tych krajów. Maciej Zaręba, fantastyczny dziennikarz Dagens Nyheter (how the fuck można tak dobrze pisać w obcym języku?) mówi o tym zjawisku tak: Wiem, że jestem z Polski, kiedy wstydzę się za polskich polityków. W ten sam sposób wiem, że jestem również ze Szwecji.

No więc ja jestem znikąd.

Things

2009-04-11T12:57:00.003+02:00

Zapach Sve

2009-04-07T15:16:00.003+02:00

Więc Szwecja pachnie płynem do płukania i świeżym praniem. Bo w Szwecji w każdym domu na poziomie parteru lub pierwszego piętra jest pralnia dla mieszkańców. Moja jest sterowana elektronicznie, zaawansowany system bookingowy blokuje w niej drzwi na wypadek, gdyby sąsiadowi z trzeciego spodobały się moje ręczniki. W pralni pierze każdy Szwed niezależnie od statusu majątkowego, bo może sobie w niej od razu wysuszyć koszule i pomaglować pościel.

A z pralni zapachy wydmuchiwane są systemami wentylacyjmi na zewnątrz. Przechodzisz - pachnie. Cudownie.

Zapach ciepłego wieczoru pomieszanego z podmuchem proszku do prania z pralni, wczoraj w drodze do domu, tuz przed dwudziestą pierwszą, w kwietniu.

Sposób na M

2009-04-02T14:19:00.006+02:00

M poszła pobrać sobie krew do pewnego Waznego Ciązowego Badania. M nie znosi pobierania krwi i ma juz nawet na koncie omdlenie, spadek ciśnienia krwi do poziomu zagrażającego życiu oraz kilkanaście rozbawionych położnych i pielęgniarek, które najwyraźniej panikarska natura M rozwesela jak nic innego.

Pobranie krwi nastąpiło w zasadzie z zaskoczenia, ponieważ M wydawało się, że idzie odebrać skierowanie. A tu niespodzianka, zapraszamy do GABINETU ZABIEGOWEGO. M usiadła w ZABIEGOWYM, podciągnęła rękaw kiecki, a pielęgniara: O, jaką masz ładną sukienkę. I w ogóle mówisz świetnie po szwedzku! Lepiej niż królowa (made in Brazil)! Bardzo, bardzo ładnie mówisz! A kiecka skąd? Fajnie na brzuchu się układa! O, już skończyłam!

M spojrzała zdziwiona na wielką butlę własnej krwi w rękach pielęgniary, podziękowała, i nie mogąc wyjść z podziwu poszła na bardzo fajne spotkanie służbowe, na którym zirytowała się tylko raz: pod wpływem pytania, czy to prawda, ze rodzi 7 maja. Nie!

Po zimie z powrotem do mojego Szto

2009-03-31T15:36:00.011+02:00

No więc wracaliśmy wczoraj wieczorem z L do domu, pierwszy raz wiosennego, jasnego wieczoru, nie mogąc się nadziwić jasności na zachodniej stronie nieba po godzinie 20, wdychając powietrze, które pachniało CZYMŚ.

Jak w Dolinie Muminków w parku niedaleko domu panował wiosenny ruch. W drzewach zamieszanie, ptaki, które powinny już dawno spać szamotały się między gałęziami odużone jasnością. A pod drzewami - szczur sprzątał norę, przebierał łapkami w patykach i zwiędłych liściach, rył nosem w mokrej ziemi pachnącej CZYMŚ. Zachwyciliśmy się szczurem, nawet ja, zapominając, jak bardzo przeraża mnie ich ciągła obecność w mieście, w którym mieszkam, bo najwazniejszy był ZNAK, ze ziemia pachnie, skoro komuś, czemuś chce się w niej ryć spragionym zapachów nosem. Szczur czmychnął do nory, my do domu, a przed snem zaciągnęliśmy roletę chroniącą przed przebudzeniem o 5 rano, kiedy wstaje słońce.

Jest z nami coś serio nie tak

2009-03-18T13:43:00.018+01:00

Bo dzisiaj w Sztokholmie świeci słońce. Dowiedzieć się mógł tego każdy z radia, jeśli nie zauważył po wstaniu z łóżka. Na Facebooku znajomi stąd komentują, bo przecież świeci słońce. Nie mogę pracować, bo nagle okazało się, że gdy świeci słońce, to odbija się od mojego monitora (pracuję w nowym biurze od końca stycznia i dotąd nie miałam okazji zauważyć). Słońcu udało się podczas kilkugodzinnego tournee po niebie stopić resztki wstrętnego śniegu i zostać królową balu, dancing queen, famous for a day, a M podczas lanczowej przechadzki (wyszła, bo ŚWIECI SŁOŃCE), zarejestrowała faceta z teczką w samej koszuli i pannę w sandałkach. A jest plus pięć.

A ja muszę kupić sobie roletę do nowej sypialni, bo jeśli słońce rzeczywiście będzie świecić w moje okna rankami, to od 5.30 nie ma szans na sen, ponieważ sypialnia od wschodu. Choć L twierdzi, że się nie opłaca - na najjaśniejsze tygodnie roku spodziewamy się przecież naszej najjaśniejszej córki, która już teraz sygnalizuje, że okolice piątej AM to świetny czas na przebudzenie. Zwłaszcza, jeśli świeci słońce.

Sve w moim sercu

2009-03-12T15:24:00.006+01:00

Kiedy myślę Szwecja, widzę:

Świetne ciuchy:

Fantastyczne meble:

I morze kiczu podczas narodowego sportu każdej późnej zimy w Szwecji: eliminacji do Konkursu Eurowizji. Szwedzi mają w domach designerskie wazony, noszą ciuchy od Whyred i Acne, ubierają dzieciaki w ekologiczne pieluchy i uważają, że płacenie podatków jest sexy. No i gdzieś, kiedyś tę falę dobrego smaku, politycznej poprawności i zdrowego trybu życia przełamuje ten koszmarny konkurs. Z milionem eliminacji, całymi stronami debat w poważnych dziennikach i oburzeniem, gdy majowe zmagania wygra przedstawiciel Mołdawii. W sobotę finał, żeby nie słuchać piosenek-kandydatek przełączyłam się w domu na program 2 szwedzkiego radia, który puszcza muzykę poważną. Ale Melodifestivalen czyha na mnie wszędzie, dziś z rana dopadł dźwiękami jednej z konkursowych piosenek wyciekającymi z nieszczelnych słuchawek pewnej Bardzo Designersko Ubranej Lady, która podczas jazdy metrem najwyraźniej postanowiła wybrać swoją ulubioną piosenkę-kandydatkę. Wielkie emocje już w sobotę. Będziemy siedzieć z L na kanapie, a w naszym niewłączonym telewizorze będzie odbijał się Konkurs, refleksja z wszystkich telewizorów w bloku na przeciwko jednocześnie.

Same same but different

2009-03-07T19:12:00.004+01:00

Uwielbiamy wyjeżdżać na wakacje, ale wtedy zawsze mieszkamy jakby w tym samym hotelu. Przynajmniej jeśli chodzi o widok z okna. Celowo rezygnujemy z absurdalnego dopłacania za sea view, bo na sea chodzimy sobie popatrzeć we własnym zakresie, a z okien hotelowego pokoju podglądamy ludzi. Na pierwszym zdjęciu view z hotelu z Bangkoku, na drugim z Las Palmas. Można się dzięki takim widokom dowiedzieć między innymi, że Tajowie na dachach grywają w karty, a Hiszpanie (Kanarczycy?) wyprowadzają na nie swoje psy. O.

Z brzuchem w Sve

2009-03-03T20:12:00.003+01:00

Bo jednak nie jest tak, że wszędzie w ciąży jest tak samo. W Szwecji jest zupełnie szczególnie, pewnie podobnie jest w całej nordyckiej sferze, która do spraw zdrowia i ludzkiego ciała ma zupełnie szczególny stosunek.

A więc dlaczego tak mi dobrze w ciąży w Szwecji? Bo uzyskałam dzięki niej, a także dzięki kilku cudownym położnym, które dotychczas spotkałam, wiarę w swoje ciało. W to, że ono wie, jak sobie z tą normalną/nienormalną sytuacją poradzić, że jest w nim genetyczna, stara mądrość i wiedza, dzięki której poczęło się nasze dziecko (i pewnie za sprawą której straciliśmy poprzednią ciążę), i za sprawą której rośnie we mnie tak wspaniale, bez udziału leków, inwazyjnych badań, medycznego czary-mary. Medycyna jest obecna podczas moich spotkań z położną, która podczas wypytywania o samopoczucie i stany emocjonalne i "co w pracy" pobiera mi krew, sprawdza tętno dziewczynki i każe siusiać do kubka. Ale przede wszystkim dba o to, żebym się czuła bezpiecznie, dobrze, powtarza, jak pięknie wyglądam, jak cudowny jest brzuch na początku szóstego miesiąca i wciąż przypomina: Poradzisz sobie, Marta! A ja czuję, że sobie poradzę. Magiczne spotkania z położną Vibeke, czasem zabawną - wciąż podkreśla, jaką jestem młodą mamą, bo średnia wieku dla takich mam jak ja w Sztokholmie to z 34 lata - sprawiają, że ufam naturze. Bo w końcu już tyle się za jej sprawą stało i dzieje się wciąż w krainie po drugiej stronie pępka.

Gdy traciliśmy poprzednią ciążę, po okresie rozżalenia i złości pozwoliliśmy chyba przemówić w końcu do siebie spokojnemu głosowi lekarzy, którzy z dużą delikatnością ale i wiarą mówili o tym, że zazwyczaj natura i ciało wie lepiej niż emocje człowieka. Teraz, gdy wszystko idzie dobrze, nie widujemy lekarzy, ponieważ system stwarza nam możliwość nawiązania więzi z kimś doświadczonym i wykształconym w dziedzinie, która graniczy z medycyną, ale nie traktuje o chorobach.

Teraz wiem, co mam robić jeśli zauważę niepokojące objawy, ale wiem również, że nie wolno mi przeżyć ciąży zamęczając się myślami o zagrożeniach. Na koniec każdej wizyty Vibeke przypomina: Ciesz się ciążą, Marta, nie zapomnij cieszyć się ciążą. Tak, jakby mówiła: Ciesz się, że jesteś kobietą, popatrz, jaką masz w sobie siłę.

Choć wieczorami, gdy zasypiam, czuję, że największą siłę mają nóżki naszej córki, odbywającej właśnie spacer w kierunku nocnych przygód.

Gdybym miała odwagę

2009-02-20T10:03:00.011+01:00

Jest takie miejsce w Sztokholmie, gdzie kończy się Mälaren a zaczyna Bałtyk. Stojąc zimą przy Slussen, w trakcie naprawdę zimnych miesięcy po lewej stronie rozciąga się połać grubego lodu, po którym mieszkańcy miasta biegają na skróty ze Starego Miasta na Södermalm (ale musi być naprawdę zimno!). Po prawej, morskiej stronie - terminale promowe, skąd w głąb archipelagu i dalej na wschód odchodzą promy. Bałtyk jest w tym miejscu ciepły, nie poddaje się zimie.

Podczas jazdy metrem do pracy to przy Slussen pociąg wyjeżdza z tunelu i za oknami widać mosty i wody miasta. To właśnie wtedy większość nieprzytomnych podróżnych z ipodami w uszach podnosi wzrok - bo szkoda stracić tej chwilę, spojrzenie na uspokajającą wodę jeziora i wieże domów na skraju Södermalm.

Dziś Mälaren było kompletnie zlodowaciałe. Poszarpane kawałki lodu przypominały zamarznięte fale, które jakby do końca nie chciały się oprzeć prawom fizyki. I później stopniowo, pod jednym z mostów - poddały się gładkości chłodu i stworzyły idealną, białoprzezroczystą taflę. Gdybym miała odwagę - przeszłabym się na spacer wśród tych lodowych fal.

Do pozazdroszczenia - Sztokholm z moich okien

2009-02-13T19:37:00.001+01:00

Wieczorami głaszczemy się po brzuchu

2009-02-10T18:51:00.001+01:00

Pisarka, która niewiele rozumie

2009-02-10T18:24:00.004+01:00

Z kilku powodów czytam znowu "Polkę" Gretkowskiej. Wnioski? Nie, jednak nie jest to fajna książka.

Nie mam na myśli jej stosunku do ciąży, który akurat jest jak najbardziej w porządku, bez ginekologicznych detali, bez uniesienia błogosławieństwem i rolą Pramatki, reinkarnowanej w jej ciele, albo, co gorsza, noszącej "dzidziusia pod serduszkiem". Umiarkowanie antropologiczne spojrzenie na ten stan jest mi bliskie. Ale ta Szwecja z jej opisów - strasznie daleka.

Gretkowska nigdy nie pokochała Skandynawii, co przebija z każdej linijki na jej temat napisanej. Nie rozumie Szwedów, krajobraz jej nie koi, tylko nudzi, meble z Ikei śmierdzą. Nigdy nie nauczyła się szwedzkiego, co dziwi, skoro język jest kluczem do zrozumienia rzeczywistości, na którą się zdecydowała. Robi błędy gramatyczne, pisze po szwedzku niepoprawnie, bez serca, bez chęci, by było prawidłowo (w końcu po polsku nie robi błędów ortograficznych!) i miało sens. Jej ginekolog ma na imię Brigitta? Nie sądzę. Szwedki mają na imię Birgitta i nie wydaje mi się, by ta, którą spotkała Gretkowska była wyjątkiem.

Gubi sens świętych dla Szwedów długich i krótkich samogłosek (wg Gretkowskiej sällskapsjuk-osoba nie mająca ochoty na kontakty towarzyskie, normalna w końcu sprawa - to salskapsjuk - nie dość, że napisane z błędem - halo, wydawco! - to jeszcze zupełnie niepojęte zjawisko).

Jej lądowania na sztokholmskim lotnisku są przykrymi uderzeniami o twardą ziemię, daleko jej do zachwytu Olgi Tokarczuk nad piękną podłogą terminalu i mojego - nad jego przestrzenią i spokojem.

A ja lubię lądować w Szwecji. I dlatego się nieco na Gretkowską obrażam. Że nie wystarczyło jej chęci, by te twarde uderzenie kół samolotu o granitowy kontynent polubić.

Nawet jeśli tylko dla siebie - powrót

2009-02-10T18:13:00.002+01:00

Po dwóch miesiącach nieupdatowania - powracająca M wie doskonale, że wraca wyłącznie do siebie. Dziś w godzinie południowej, bez szansy na lunch czy spacer od wielu tygodni, stukając zimnymi paluchami w klawiaturę (w nowym biurze w środku skandynawskiego lutego chodzi klimatyzacja jak w hotelu w Bangkoku w środku lata) - dostałam wiadomość od M, który, sądząc po treści - znajdował się w podobnym stanie służbowej histerii. I po co?

Od dwóch miesięcy ani słowa na blogu. Może z dwa fajne zdjęcia. Masa nieodpowiedzianych mejli. Ciało całkowicie zesztywniałe, przyzwyczajone od trzech lat do dwóch godzin jogi tygodniowo drętwieje w pozycji wojownika. Wracam dla siebie, do siebie. Może nie na wieś na tydzień, ale na godzinę dziennie jak najbardziej.

A chłopaki są dziewczynami

2008-12-12T14:14:00.022+01:00

No więc nie widzieliśmy słońca od dwóch tygodni. Teoretycznie chwilę po ósmej rano nastaje dzień, niebo staje się jaśniejsze niż o drugiej nad ranem, a około piętnastej jest zauważalnie ciemniej. Niebo ma kolor buroniebieski, pod koniec dnia zapada się znowu w ciemność. I nie ma słońca. Wierzę, jakkolwiek banalnie to brzmi, że jest gdzieś za tą wrogą zasłoną. Pamiętam najjaśniejsze dni sztokholmskie, frustrację letnich nocy bez snu. I tęsknię.

A kilka lat temu, na widok grudniowego słońca L zakrył oczy rękoma, mruknął "Noooooo..." i powiedział, że tego czegoś nie powinno być w grudniu wcale widać. Ja jednak uważam, że powinno.

A na rozśmieszenie w tych ciemnościach tegoroczne wydanie Lucii, czyli świętej katolickiej ze świecami we włosach, która z racji niesionego światła jest wyjątkowo przez Szwedów kochana. Co roku w każdym przedszkolu, szkole i mieście wybierana jest Lucia, która dzisiaj z rana krąży w białej kiecuszce, z włosami w płomieniach i śpiewa nabożne piosenki o świetle. A w tym roku niespodzianka, również chłopaki mogą zostać Lucią! Według mnie, osoby bez zasad, oczywiście rewelacja, a argument, że Lucia była kobietą i z związku z tym tylko kobieta powinna wcielać się w jej rolę jest tak samo ważny, jak fakt, że była ona brunetką i wyłącznie brunetki mogą nosić świeczki we włosach. Hihi.

M pęka ze śmiechu

2008-11-29T20:07:00.002+01:00

Przeprowadzamy się za trzy tygodnie. W związku z tym, że dom jest nowy i wszyscy lokatorzy dostają klucze tego samego dnia, spółdzielnia opracowała schemat korzystania z windy. Nam wolno w niedzielę 21 grudnia między 8 a 10 rano. Polacy pękają ze śmiechu, Szwedzi dziwią się Polakom. I love Sweden.

A nowego bloga zaczął pisać Michał Santesson, mój ulubiony półpolski szwagier. Pisze po szwedzku o ciekawych zjawiskach przyrody i tylko trochę się dziwie, że pierwszy wpis nie został poświęcony minerałom. Pierwszy wpis jest o inteligentnych grzybach. Hihi!

Zamiast

2008-11-22T16:43:00.004+01:00

Zamiast w Poznaniu obudziłam się w Sztokholmie. Zamiast widoku panny młodej, Sztokholm w białej kiecce. Zamiast weselnego przyjęcia - chiński take away. Leczę anginę w niebieskiej piżamie, sorry my friends!

A w Sztokholmie wręcz przeciwnie

2008-11-21T14:20:00.008+01:00

No więc w Libanie mleka brak. Sytuacja dla mnie, uczulonej na jakiś wstętny jego składnik, i niepijącej w związku z tym mleka od roku 1985 - całkiem możliwa do stolerowania. Ale ale! Szwed, człowiek Północy - nie ma awokado, mandarynek i kiwi, nie ma arbuzów, drzew pomarańczowych na swojej ulicy, nawet o śliwki truno. Jedyne o co łatwo - to mleko. Mleko pite do śniadania, lunchu i pizzy. Mleko z ciasteczkami, mleko z kanelbullar, oczywiście ekologiczne. Szwed przeciętny wypija w ciągu roku tyle mleka, ile cała reszta Europy w ciągu całego pokolenia. W biało-zielonych kartonach, mellanmjölk Arli jest na wyposazeniu kazdej szwedzkiej lodówy.

Na kartonikach mleka znajdują się z kolei pogadanki pedagogiczne z przeróżnych dziedzin. W związku z tym, że są często zmieniane - z Linusem podczas śniadania nie pogadasz. Bo L czyta. Czyta swój karton mleka. Po chwili sypie płatki do miski, zalewa, je w skupieniu, ze wzrokiem wciąż wbitym w karton. Zawartość tłuszczu 2,2%, a w bohaterem Ameryki Południowej jest Simon Bolivar. M ewakuuje się ze swoimi płatkami na kanape, z niedzielnym wydaniem gazety pod pachą. M nie jest jeszcze Szwedką, o nie.

Mysig

2008-11-13T14:08:00.009+01:00

Słowo klucz do szwedzkiej mentalności, codzienności. Słowo, które ogrzewa zziębnięte ciała, wypełnia brzuch jak ciepła herbata w listopadowe popołudnie, które nadaje towarzyszącym sobie słowom swojskości, miękkości, przytulności. Mysig są spodnie, które zakładam po przyjściu do domu, pieczenie ciasteczek jest mysig, mieszkanie jest mysig pod warunkiem, ze nie wymalowano mu ścian lodowatym odcieniem sztokholmskiej bieli. Mysig może być równiez, a jakze, miasteczko, z którego pochodzi L, branie kąpieli z bąbelkami jest mysig. W tej chwili najbardziej mysig jest jesień. Gazety i magazyny zasypują czytelników makabrycznymi ilościami rad, jak sprawić, żeby jesień była jeszcze bardziej mysig. Jesienia można bowiem robić masę rzeczy, które są mysig: można leżeć pod kocem i czytać blogi przyjaciół, można kupować mysig swetry, mozna nawet przerobić przymiotnik na rzeczownik i odprawić mys z chłopakiem (co oznacza o zgrozo seks).

Mam totalnie dość mysig. To słowo ukute na potrzeby ciemnej pory roku, na skutek daremnej próby znalezienia sposobu na pokochanie listopada.

Niemniej jednak mam ogromną potrzebę mysig kocyka, mysig wieczorów na sofie, co wynika z lenistwa, a nie z miłości do mysigowości. Dostałam nawet ostatnio taki elektroniczny kocyk, cud miód mojego mysżycia:

Łódź!

2008-11-09T20:07:00.003+01:00

Yes we can!

2008-11-05T08:41:00.000+01:00

Yes we can?

2008-11-04T08:43:00.002+01:00

I hope I will write the same with an exclamation mark tomorrow.

Razem

2008-10-22T21:16:00.005+02:00

Podsłuchane w saunie godzinę temu, jedna dwudziestolatka do drugiej:
- Wiesz, byłam w weekend w tym kolektywie, w którym mieszka moja mama. Bardzo fajnie. Akurat była sobota, więc wszyscy się kąpali. Poszliśmy nad jezioro i do wody. Nie było zimno, w końcu jest dopiero październik. Później poszliśmy razem do sauny i było rewelacyjnie.

Masy Szwedów mieszkają w kolektywach. Każdy dostaje swoje mieszkanie/pokój i podpisuje kontrakt zobowiązujący do tylu i tylu godzin przy garnkach, z odkurzaczem i na doglądaniu wspólnych dzieciaków. Decyzje dotyczące wspólnych spraw podejmowane są demokratycznie. Istnieją kolektywy ekologiczne (znam pewnego przywódcę takiego kolektywu, podejrzewam, że istnieje w nim obowiązek golenia głów i zapuszczania bród przez mężczyzn i kto wie, czy nie również przez kobiety), kolektywy, w których zabronione są dzieci, lub takie, w których trzeba mieć ukończone 40 (60, 100) lat.

A dla chcących rozwinąć temat, polecam film Tillsammans, czyli Razem - o życiu w kolektywie w socjalistycznym i bajkowym roku 1975.

W dzien taki jak dziś chciałabym/On a day like today I would like to

2008-10-16T14:40:00.005+02:00

Chciałabym spędzić dzień w łózku. Czytać kryminał, popijać lukrecjową herbatę i śmiać się, gdy L narzeka, że ma piasek na prześcieradle. Okropnie, chłodno pada dzisiaj deszcz.

***

Spend the day in bed. Read a detective story, drink licorice tea and laugh when L complains about sand on his sheets. It is raining hard and cold today.

A foto from Bangkok/z Bangkoku.

Biedna Blondinbella

2008-10-15T17:37:00.006+02:00

To nie ja jestem ulubioną bloggerką Królestwa Szwecji. Jedną nią siedemnastoletnia panna, rozpuszczona Blondinbella, autorka największego (czyli najbardziej poczytnego) bloga w języku szwedzkim. Blondinbella ma 17 lat, chodzi do liceum i mieszka ze swoim chłopakiem, który na fali popularności bloga swojej dziewczyny również próbuje pisać. Blondinbella w chwilach wolnych od nauki zajmuje się prowadzeniem kilku firm, piciem latte w okolich raju dla podobnych sobie blondinszwedek, czyli Stureplan (piaskownicy sztokholmczyków z dochodem wyższym niż premier rządu), kupowaniem torebek Mulberry i blogowaniem.

W tym tygodniu Blondinbella poczuła się wypalona. Uznała, że matma ważniejsza niż występy w norweskiej telewizji, ważniejsza nawet niż pisanie o zakupionych przed momentem kosmetycznych drobiazgach za 2000 sek. Blodinbella nie będzie już pisać bloga, musi dojść do siebie, za dużo treningów, za dużo spazabiegów na twarz i dekolt, za dużo.

Popołudniówki się zagotowały, blodnynka nie będzie pisać. Ja próbuję sobie przypomnieć, czy mając 17 lat wiedziałam, co to jest Mulberry i jeździłam na shoping spree do Londynu ze swoim chłopakiem. Pamiętam kino Polonia w Bydgoszczy, mascarę Maybelline, z chłopakiem spotykałam się pod czujnym okiem ojca, który w długich chwilach ciszy w moim pokoju napuszczał na nas psa. Biedna Blodinbella.

Bo przecież o to chodziło

2008-10-15T17:28:00.003+02:00

Chodziło o to, by pisać po polsku, ponieważ to bardzo, bardzo lubię. Ponieważ jeśli nie będę pisała tutaj, to pozostaną mi służbowe mejle i smsy, które (jedne i drugie) jak wiadomo rządzą się swoimi prawami formalności, skrótowości, umowności. Więc jednak nie, nie. Jeśli tylko wolę mam silniejszą niż skłonność do leniuchowania (nawet pisząc to nie siedzę przy stole, tylko półleżę na kanapie pod miękkim kocykiem), to wpisy będą znowu dwujęzyczne. Yes.

***

Because this is what it was supposed to be about. To write in Polish, because I like it very, very much. Because if I don't write here, all I am left with are job mails and sms, which (both of them) are rules by their own laws of formality, convention, shorteness. So no, no. If only my will is stronger than my laziness (and even typing this I am not sitting at any table, but half lying down on my couch, covered with a fluffy blanket), then the posts will be billingual again. Tak.

If I had a doggy

2008-10-10T15:22:00.002+02:00

If I had a doggy, I would like to be able to take it to work. Well, I would like to have a dog to begin with, I miss having an annoying, clingy little brat at home. And I love the idea of taking one to work. Seriously.

Lately I attended a some very important meeting and I when I arrived at the office where the meeting took place, I was welcomed by a doggy. He went outside the office, sniffed my legs and let me in. Cute as hell. And very Swedish, since it seems like almost noone keeps their dogs at home anylonger. Or is it another one of the foolish Stockholm fashions?

On Swedish man. Again.

2008-10-08T15:59:00.003+02:00

For Polish language readers, there is an excellent article about the Swedish family model in Duzy Format. You can read it here.

My experience does not include kids yet. My experience includes however being completely invisible for the guys on the streets. I absolutely do not expect hordes of heartbroken males taking off their coats so that I don't step in a puddle, only a slightest hint of "I see you" in their eyes. It was like that until...

One Sunday afternoon I walked to meet L outside a grocery store. I wore my old, old jeans jacket and a casual dress. I had no make up and the only cool thing I had with me was my Baboushka shopping bag (really cool!). A 100 per cent Swedish guy passed me by, stopped and said: "I'm so sorry. I hope I don't offend you. But you need to know I think you are very very cute". I fainted!

When I collected myself from the pavement and got to the store, I told the story to L, who applauded "Congratulations, darling".

That is what Swedish guys are like.

Stangobeauty. Hometown soon.

2008-09-29T19:03:00.004+02:00

We are shadows, shadows in the alley

2008-09-28T13:39:00.004+02:00

I miss Samui, p.2

2008-09-19T16:53:00.006+02:00

I miss Samui, p.1

2008-09-19T16:53:00.003+02:00

I have got the laziest man

2008-09-18T09:49:00.001+02:00

Latest research show that Swedish men are laziest in Europe. - But it is soooooo niceeee!!! - says L and stretches on the sofa.

M is surfing

2008-09-13T18:08:00.003+02:00

Saturday discovery: this blog. Fashion, sex, vanity and lots of humor. Enjoy.

Eat warm buns till your tummy aches

2008-09-11T19:07:00.002+02:00

You do like this. Find a boyfriend who can bake kanelbullar, the famous Swedish cinnamon rolls. Inspire him to bake every now and then. Eat warm buns till your tummy aches. Put the rest in the freezer and forget.

Come home after a hard day at work, change into soft clothes. Accidentaly find the buns, warm two, curl up on the sofa under a blanket and eat. Enjoy the smell of cinnamon at home, burn your mouth with them.

Go blogging.

Ecobanana trip

2008-09-08T10:24:00.002+02:00

For professional reason I read 20 articles about 20 different countries and their tourist attractions over the weekend. I love reading travel magazines, especially since I begun to travel "for real", since going to Asia or the US is within my reach. Swedish travel magazines, with their pure Scandinavian approach to aestheitcs, are simply beautiful. I was supposed to choose the most beautiful of all, the most inspiring, new, exciting. Showing new perspectives on the destination presented, new view on travelling in general. And what? And it's not easy at all.

Because I saw articles with photographs and descriptions of places that will simply disappear if we keep going there. Like the last secret of Thailand, Koh Phayam, where you won't pay with your Visa card and can only use electricity between 5 and 10 pm. It's not staying like that for much longer, I am sure. I already want to go to Koh Phayam!

I chose an article about enviromentally friendly train trips in one of the European countries. It's exotic, because noone has travelled there like that for years and years.

I am aware that I am more aware because I live in Sweden and follow the trends in travel trade with a slightly bigger curiosity than the avrage charter-Svensson does. I don't even wanna go on a train trip! But it really does not matter. Ecological bananas only recently started to taste good.

Yesterday I

2008-09-03T09:37:00.000+02:00

Scored a fine for parking. Fuck.

Today I

2008-09-02T22:04:00.001+02:00

Drove three of my colleagues, including my new boss, from my office, to a certain hotel in central Stockholm, to terminal 5 at Arlanda airport, back to Stockholm and to my boss's apartment. I did all this all by myself. Slightly nonchalant. I am a Stockholmer. I live here. I did not get lost, I did not cry*. I am so damn proud!

*Last year when I got lost driving off from Gullmarsplan, I called L at work CRYING so much he could not understand what I was saying. I really do not understand how I thought he would be able to help me. When I finally managed to drive to my work, I had to ask L's brother in law to come and pick up the car there, because I was not able to find the way back to his place. It's the most shameful moment of my life. There was not smaller letters to write that.

Calm down

2008-08-30T19:18:00.003+02:00

Has everyone done that yet?

2008-08-28T10:35:00.003+02:00

It seems like everyone already knows how to yearbook themselves! I do too!

I didn't do it with Prince Charles

2008-08-27T21:32:00.006+02:00

There is a scene in Lost in Translation, when Charlotte walks the streets of Tokyo in the rain and she's got a see-through umbrella over her head. It is so "style-clean", so charming and goes together with the whole idea of rain, transparent, yet covering everything with a thin layer of blurriness. I loved it, wanted to have one for myself, looked all over.

Sunday afternoon brought a revelation: L's sis, a dedicated shopper and a cute-details lover said she had seen one in a shop just next to our place. I went there yesterday after work and bought one! So happy! Since I was supposed to meet L on the next corner, I was surprised to see he was calling on my mobile. It turned out he was hiding behind the corner with an identical umbrella he had gotten in another shop! How great a boyfriend can be, I wonder?

We returned one of the umbrellas and now I enjoy being an owner of this cute, unpractical gadget. Well, I was. Until now, when I saw this pic:I mean, who wants to have the Camilla-brelly?

Fridays are good! Bye bye!

2008-08-22T10:32:00.002+02:00

A misterious candy was found on my desk at work this morning. It tasted good. I guess I know where (who) it comes from. I melt and wonder if I actually deserve to be liked that much? I hope I do. Fridays are good. Bye bye!

At ease is the city of mine

2008-08-19T20:20:00.003+02:00

I was walking from work today and enjoyed the calm, relaxed Stockholm. The people in streets cafes sipping their lattes while a gentle rain fell on their hair. Bikers and pedestrians not caring about this rain at all. Me strolling slowly, liking every step. It was just enough warm and just enough calm and it was just enough many of us on the streets. Everything - on this lovely island of Sodermalm where I live. Which usually wakes me up at 3 am. But not today. Today it woke me up to write.

The perfect couple goes IKEA

2008-08-16T12:29:00.002+02:00

That all Swedish couples fight in IKEA is a commonly known fact. I would even risk a statement that on Saturday afternoon the biggest Swedish IKEA (situated in a place called Kungens Kurva - all Polish readers are totally allowed to giggle), is not only the biggest shopping center for furniture, but also the place with the highest concentrate of relationship anger and regrets.

Which is not the case when it comes to L and I. We fight, sure. But not in IKEA. In IKEA we are agreeable, mild and compatible. We are respectful, mature and jolly. I don't confront, L doesn't criticise. "Of course, darling", "You couldn't be more right, sweetheart". Boring, proper, yet original and surprising. Us in IKEA.

Since we are moving to a completely new apartment in January and are kind of planning to stay there for a while (10 years minnimum, said L yesterday), we decided to look around for furniture already now.

I want it to be modern, I want it to be stylish. I want it to be colonial (India!), I want it to be Scandinavian. I want to mix styles, I want to the style to be clean. I want it sterile, I want it alive. God help me. We are off!

Sometimes I miss him

2008-08-14T18:43:00.002+02:00

The grumpy little bastard, the stinky little brat. My parents' dog.

Elevator fobia

2008-08-08T22:35:00.004+02:00

We hate sharing elevators with other people. The art of avoiding this stressfull activity is mastered by the Swedes, who manouver like mad in order to not take the elevator with the neighbours. The phenomenon proved to be funny and characteristic during a chat with the dear Mikaton, who told me about sharing a taxi with a Lebanese lady and her two kids. Sharing a taxi! Dear God!

Reaching the entrance to our building means a nervous looking around for familiar faces from the same straircase. A familiar face brings the threat of 30 most embarrassing seconds in the life of a Swede who is shy and antisocial by nature. A sigh of relief if we enter and are alone waiting for the elevator. A nervous smile and overly enthusiastic "Hej" - if there is someone waiting with us. The greeting has to be very friendly and kind of "Howfantastictoseeyouonthisrainyday, whoeverinhellyouare", otherwise one can be sure to be gossiped about. We enter, the one who stands closest to the buttons interviews the others about their destination (embarrassing if you are going to the same floor and not recognise each other), presses the proper ones and the ride begins. You do not talk, you try not to breath since it's too personal, inpolite, abusive, you try to avoid the eye contact for the same reasons. You simply pray for the ride to end. You reach your fifth floor, throw a thankful "Hej" behind your back and promise yourself to always take the stairs. Climbing will make your butt firmer and prolong your life by avoiding the unnecessary stress.

While in Poland, we experienced some relaxed, friendly rides in the elevator of my parents' house, the place where I was born and raised. L looked amazed and fascinated in how I transformed from a individualistic bitch into the elevator queen, sharing personal observations about Swedish men with the legendary Mrs Gozdzik (her name means Carnation, no kidding) from the ninth floor.

Back to Sweden we promised ourselves to import some of the elevator openess to the new place where we are moving in January. Or the next one, where we will move after that. Yeah.

There and back again

2008-08-04T11:53:00.003+02:00

We are back from all kinds of long journeys. Have been to Thailand, Poland, Gotland and many other weird, unexpected places this summer. Most of all we have been scared. Beginning of August is traditionally the worst time of year for me.

But now the heat is over. There is air to breathe, there is plans to be made. There is a chance that I will start over and succeed with things that I hoped for this year.

I am back to myself, back to blogging. Hoping for the Autumn to come, to bring clear air to Stockholm and clear thoughts to my mind.

And thank you to all of you who know what I am thanking for. Luv you!

Judge by the cover

2008-07-25T14:11:00.002+02:00

Stockholmers love to read. Summertime-lack-of-free-morning-paper-crisis makes them read even more books than usual, which is particularly visible during my tube ride to work in the morning (it's empty, so one gets to see more than the back of a co-traveller in front). They read paperbacks, mostly romance and crime, which is better than nothing, say I, the one who judge people by their cover.

A pick-a-book place should be available on all major tube stations in Stockholm, I think. Spots like that are wonderful: on the boat that L takes to work every day there is a bookshelf where the travellers can leave books that they do not want to have, for other passangers to pick them up. You leave Mari Jungstedt, pick up Henning Mankell. For example. No money needed, no strange librarian either.

We saw a spot like that in our hotel on Samui this summer. Mostly Scandinavian books, which means that the habit of leaving the books you have read already and do not want to keep is typical to the region. One of the reasons I like it here, actually. The one that makes me like it a lot!

Launching another M

2008-07-07T20:46:00.003+02:00

Marta, a girl of many faces, my sweet friend whom I am seeing no later than tomorrow night at the Poznan airport, is writing a blog. You can find it here! From countryside with love.

Nightswimming

2008-07-07T20:44:00.000+02:00

Zielone curry

2008-07-06T18:06:00.003+02:00

Jesteśmy z powrotem. Odzwyczajam ciało od kołysania: oceanu i samolotów. Przyzwyczajam je do dobrego chłodu, tego niepochodzącego z wrednych klimatyzatorów.

Jestem znacznie mniej brązowa, niż to się wydawało w gorącym słońcu dziewiątego równoleżnika Samui. Nie szkodzi.

Tęskno mi za zielonym curry, za kundlami na plaży i zieloną herbatą w chińskich barach.

***

We are back. My body is getting un-used from the wavy oceans and airplanes. Getting used to the good cold, not the one coming from the nasty air condition.

I am much less brown than it seemed in the sun of 9 degrees north of equator of Koh Samui, but that's ok.

I miss green curry, dogs on the beach and green tea in Chinese bars.

Do I bow back?

2008-06-23T02:44:00.003+02:00

We landed in Bangkok some hours ago and stepped outside the airport's door. It was like sumberging in a warm, fruit soup. We went back inside and checked in to Koh Samui. Eating popcorn in Bangkok Airways lounge and blogging now, dizzy from the lack of sleep, from the humid air that does not follow the strict laws of air condition.

Question: do I bow back when Thai people bow at me? Anyone?

Doing plenty, doing nothing, getting book pages wet by salty water fingers

2008-06-21T21:13:00.005+02:00

What I like about travelling:
- waking up early, getting ready, going out in a sunny, fresh air, breathing in, sure that wonderful things are just about to happen
- waking up late, not knowing about it
- doing plenty during one day
- doing absolutely nothing during the next day
- getting book's pages wet from salty water (reading on the beach!)
- sending my friends and family an airport sms: I'm just about to take off. I just landed safely.
- thinking at least once while being away from home: hey, why don't I change my life, move here and sell ice-creams?

We are off to the East: first Thailand, later Poland. We are leaving Stockholm in its lightest time. Made a decision yesterday that next year we will travel to the North to see the midnight sun and get devoured by mosquitoes.

Hang in there!

Szaleństwo Midsommar

2008-06-19T14:44:00.030+02:00

Jutro Midsommarafton. Mid-sommar: jakby była połowa, a nie początek lata. Szwedzi są dumni ze swoich pogańskich tradycji. Z tego, że Boże Narodzenie nazywa się Jul i jest świętem światła, które ginie w ciemności skandynawskiej nocy i właśnie tego dnia jego cykl się odwraca a ludzie nabierają nadziei na jasność.

Ale nie o tym miało być. W Midsommar słońce nad Półwyspem stoi wysoko. Szwedzi - dumni poganie czczą je - wlewając w siebie morze wódki pod śledzia i młode ziemniaki z koprem. Sztokholm jest nieczynny do niedzielnego odwołania, miasto pustoszeje a ja przypominam sobie, gdy niedoświadczeni i głodni biegaliśmy po mieście z D i L, modląc się pod zamkniętymi drzwiami wszystkich sushibarów w mieście.

Co się zdarzyło w Dolinie Muminków w Midsommar? Wybuch wulkanu spowodował straszną powódź, która wygoniła rodzinę z niebieskiego domu i zmusiła ich do zamieszkania w unoszącym się na wodzie teatrze. Nie dajcie się zniechęcić okropnej japońskiej adaptacji. Tove Jansson była mądrą babą, jej wyobraźnia powołała do życia świat tylko pozornie błogi i bezpieczny. Oprócz wybuchających wulkanów i majaczących nad górami komet postaciom w Dolinie grozi to co nam, z obsesyjnym sprzątaniem, samotnym zbieraniem okazów do zielnika i zmarzniętą pod niektórymi postaciami ziemią. Niewidoczne dziecko, które staje się widzialne dzieki własnej złości, mama Muminka, która poznaje swojego synka przemienionego magią czarnego kapelusza i Wuj Truj, przekonany, że wszyscy świetnie się bawią, jak on idzie spać - są tutaj, we mnie. Nie mogą zasnąć, tęsknią za przyjaciółmi, piszą pamiętniki.

Produkt niezachodzącego słońca

2008-06-17T08:36:00.002+02:00

Letnie owocowe obżeranie się nie ma miejsca w Szwecji. Przez całe lato snuję się po warzywniakach w poszukiwaniu tanich czereśni (na razie 10 sek za 10 deko!), śliwek, arbuzów, których podjadanie aż do bólu brzucha ma dla mnie smak lata.

Rekompensatą są truskawki. Svenska jordgubbar, produkt niezachodzącego w tej chwili na północy Szwecji słońca, które wyzwala w nich słodycz i zapach marzeń o truskawce, i zimnych nocy, które sprawiają, że truskawki są jędrne i zatrzymują cukier w sobie. Kupuje się je w półkilogramowych tekturowych koszykach, na których jest napisane najważniejsze: svenska jordgubbar, szwedzkie ziemne ludki. Serio. Pół kilograma tej słodyczy dziennie wystarcza. Nawet podzielone na dwoje. Są tak dobre, że mam ochotę zjadać je z szypułkami, bez mycia, z piachem spod Umeå w zębach.

Lato finito i Estoccolmo

2008-06-11T14:20:00.006+02:00

Czyli koniec lata na sztokholmskiej wsi. Przyjęty z aplauzem. Nawet M się cieszy, że ma w końcu czym oddychać. Bo noce były nie do wytrzymania. Pod lekką kołdrą, z gorącym Szwedem u boku, wprost pod dachem starej kamienicy, niedowierzając że bliżej nam do koła podbiegunowego niż zwrotnika raka, umierałam.

Ale dziś deszczzzzz! Ha! Pytanie tylko, czy żółta trawa w parku w magiczny sposób stanie się zielona? Bardzo chciałabym.

Early summer on the home island of one of us

2008-06-09T20:10:00.003+02:00

From Beirut with love

2008-06-01T20:41:00.003+02:00

Mikaton, dzielna dziewczynka z wpisu o wyjątkowym tygodniu sprzed kilku dni, pisze bloga. Na mikaton.blogspot.com zapiski o życiu lekko różnym od wygodnickiego bytowania w stolicy snobków, perle północy, jasnym Stockholm town za moim oknem świecącym trzydziestostopniowym czerwcowym upałem.

A ja zamoczyłam dzisiaj w wodzie umalowany paznokieć prawej stopy. Zimno! Zamiast moczyć blade ciała w Malaren, wylegiwaliśmy się na gorących kamieniach, brązowiejąc.

***

Mikaton, the brave girl from a post about an exceptional week from a couple of days ago, is blogging. On mikaton.blogspot.com you will find notes on a life slightly different from comfortable dwelling in the capital city of snobs, the pearl of the North, the bright Stockholm town behind my window, with its thirty degrees June heat right there.

And I put the painted nail of my right foot into the water today. Cold! Instread of dipping our pale bodies in the Malaren lake, we lied on hot stones, getting cookie brown.

Saft is the favourite drink

2008-05-30T08:41:00.003+02:00

Prosty jak woda i sok, saft, woda z sokiem, smakuje jak letnie wakacje u babci. Robie sobie w dzbanku ulubiony napój szwedzkich dzieciaków i dorosłych, wodę z sokiem. Ma cień smaku, który pamiętam z niewiadomokiedy, ale sprawia, że czuję się dobrze. Proste.

***

Simple as water and syrup, water and syrup, tastes like summer vacation at gradma's. I make it in a pitcher, this favourite drink of Swedish kids and grownups, water with syrup. It has a shade of taste that I remember from Idontknowwhen, and it makes me feel good. As easy as that.

In May in Stockholm boys take first summer dips, girls wear dresses and ballons fly outside people's windows

2008-05-26T22:05:00.003+02:00

That's good enough for me

2008-05-23T23:12:00.004+02:00

Think what a week. One of my sweet, darling forever-friends has moved to her very own house, one has announced having a 12 week baby grain in her tummy, one is on the flight to a foreign, beautiful dramatic city because she is brave and decided to leave it all and be with her lover. If I ever prayed, I would today for luck and love for them all (and myself!). I do not pray, I blog instead. Should do.

As for me, I watched Samotnosc w sieci. A Polish movie in which shower cabins are clean, couples drive coupe in Paris and there is internet reception on the flights over the Atlantic.

Maybe it's not much compared to my friends, but my news of the week is that I still have a great nose for shit and pretention. The amounts of both were utterly untolerable in that movie. Good enough. And good night.

Times of change - eller nu talar vi bara svenska hemma hos oss

2008-05-20T08:42:00.005+02:00

M, porozbijana małymi słuzbowymi frustracjami, jak równiez radością z posiadania trzydziestolatka u swojego boku, powraca. Sztokholm pozazdrościł południu Europy i się zazielenił. Życiowe zmiany jednego rodzaju ustępują miejsca innym. To się nazywa ustalanie priorytetów! Po wakacjach idziemy do banku.
Nadszedł również długo wyczekiwany przez wielu dzień: M postanowiła uczynić język szwedzki swoim drugim językiem! Od wczoraj mówimy w domu wyłącznie på svenska! Co do drugiego języka tego bloga - zobaczymy! Ha!

***

M, broken after small professional frustrations and also by the joy of a having a thirty-year-old at home - is back! Stockholm got jealous of the Souhtern Europe and decided to get green. Life changes of one kind make space for another. That is what I call prioritising! We are going to see some bank people after the holidays.
Also, the long awaited day finally came: M has decided to make Swedish her second language! We speak only Swedish at home since yesterday! We will see about the second language of this blog, though!

At Greta Garbo's square at midnight

2008-05-12T21:35:00.003+02:00

The princess of kitsch is wearing a crooked crown

2008-05-03T22:18:00.004+02:00

Zabawiam się od kilku (wolnych!) dni layoutem MinStockholm i oto rezultat: zgrzytliwie tandetny headline! Zastosowałam go i pozwoliłam zdobić mój skandynawski blog przez dwie minuty. Korona królewny dobrego smaku mocno przekrzywiona. Przy najbliższej okazji zamówię sobie layout u Marimekko, a swoje usługi zaproponuje nastolatkom z wysmarowanymi na czarno gotyckimi powiekami.

***

I have been fiddling with the layout of MinStockholm and here is the result: my painfully kitschy headline! I uploaded it and let it beautify my Scandinavian blog for some two minutes. The crown of good taste princess is dangerously crooked. I am ordering the new layout at some of Marimekko designers, and offering my services to goth teenagers instead.

The witch grows her herbs herself

2008-05-02T21:55:00.002+02:00

Ziółka wyrosły! Wszystko dzięki niesamowitym ilościom skandynawskiego słońca i mimo mojego dłubania w doniczkach. TADAAM! Na pierwszym planie bazylia, która jako pierwsza odważyła się wybić z ciemności czarnoziemu do światła, jedną samotną łodyżką.

Jeśli tego szczęścia byłoby mało, oto następna dobra wiadomość: większa czcionka. Ha! Miłego czytania!

***

The herbs grew! Everything thanks to the incredible amounts of the Scandinavian sun and despite my fingers digging in the pots. See, here is the basil in the foreground, the first one that took the challenge and grew a stalk from the insides of the dark, dark soil.

If that's too little to be happy about, here is more: a bigger type! Have a good reading!

The pagans light the fires, the socialists iron the flags

2008-04-30T20:49:00.005+02:00

Whatever the weather is on April 29th, on the 30 towards the evening we are doomed anyway. There is no such a thing as a bright, warm evening of the Walpurgi's night, the night when we Scandinavians say goodbye to the wintertime. Yes, it IS one month after the actual beginning of spring. Everywhere else, not here.

Passed days were incredible. Made me paint my toe nails red (read: ready to wear sandals!). Made me go and get a set of super expensive and simply fabulous contact lenses so that I can use my sunglasses again after the whole winter of eye trouble. Made me stretch my arm while biking to run the warm, smooth air between my fingers.

Tonight is rainy and we are sitting in. Did not go to see the fires that are lit everywhere in the city by its pagan inhabitants. The tradition of the Enclosure of the Fallen is followed by the return of the light which is expected tomorrow (yes!).

I know people that actually think about going for the First of May demonstration. We live in the only truly, madly, deeply socialist-pagan society of the world, let me tell you.

Advertise!

2008-04-23T19:50:00.005+02:00

The days are stretching before the summer

2008-04-21T14:03:00.008+02:00

Dni w Sztokholmie totalnie porozciągane z swojej jasności. Cudowności. Słońce wstało dziś parę minut po 5, około 21 nie będzie jeszcze zupełnie ciemno. Ćwiczenia przed Midsommar.

Coś trzeba robić z tym jasnym czasem. Nie zwijam się na kanapie, szkoda mi każdej sekundy światła, spaceruję szaleńczo, robię zdjęcia.

Na oknie zasadziłam cztery zioła: bazylię, pietruszkę, szczypior i tymianek, poopisywałam tabliczkami w trzech językach (parsley, pietruszka, persilja) i mamrocząc zaklęcia wiosennej czarownicy czekam, aż wykiełkują.

Zima została zapomniana.

***

Days in Stockholm are totally stretched in their lightness. Wonderfullness. The sun goes up a couple of minutes after 5, it does not get dark until 9. Excercises before Midsummer.

Something has to be done with the stretched time. I do not curl up on the sofa, it seems to be such a waste. I walk like a loonatic, take pictures.

I planted four herbs on my window: basil, thyme, parsley and chive. I put trilingual nametags in the pots (basil, basilika, bazylia), and casting spells of a spring witch I wait until they grow.

The winter is completely forgotten.

Sophistication breakdown

2008-04-17T10:34:00.004+02:00

Small things can make me happy - that is a rule when you decide to exist in a microworld (and microworld has a double meaning here, keep on reading!). We were making some sandwiches in our work kitchen in the morning and my colleague's coffee exploded in the microwave oven. Well, you laugh your pretty butt off, what else can you do? Low as it is, sometimes sophistication just does not stick to me. So the exploded coffee and a dirty interior of the oven made me happy.

Besides, it's just so sunny!

Ecosverige

2008-04-16T16:00:00.018+02:00

Lubię Szwedów za parę rzeczy (lukrecję, feminizm i inne takie), ale chyba najbardziej - za fakt, że przemawiąją do nich racjonalne argumenty. Cecha ta dotyczy wielu aspektów życia społecznego, ale w tej chwili chodzi mi głównie o ich stosunek do środowiska naturanego.

Jest on spokojnie racjonalny: jest fatalnie, możemy jednak zrobić to, to i tamto, aby było nieco lepiej, albo chociaż nie gorzej. Racjonalne argumenty stanowią o skuteczności ich działań. Segregują śmieci w zaufaniu, że sąsiad robi tak samo. Sąsiad segreguje, bo jest przekonany (a raczej ufa, zaufanie społeczne to istota szwedzkiej duszy i systemu politycznego), że wieksza część znajomych segreguje (dlaczego nie, przecież to jest racjonalne, proste i nieczasochłonne rozwiązanie problemu, pod warunkiem, że do większości docieraja racjonalna argumentacja). Rezultat: wszyscy segregują.

Szwedzka prasa pisze o zanikającej populacji dorsza w Cieśninach Duńskich i na zachodnim wybrzeżu (tam, gdzie leży Göteborg), więc topowe restauracje w całym kraju wyprowadzają dorsza z menu, co spotyka się z totalnym zrozumieniem klientów. Nie ma sprawy, nie jemy dorsza - zamiast dorsza fundujemy sobie ekologiczną wołowinę.

No i dobra moda na second hand. Gdzie można kupić wszystko, skąd wypada mieć fajne gadżety do domu/torebkę/wózek dla dziecka, zgodnie ze sloganem jednej z sieci sklepów z używanymi rzeczami: Po co kupować nowe, skoro tyle jest pieknych, starych rzeczy. Rezultat? Nie wyrzuca się ciuchów, mebli, sprzętów gospodarstwa domowego, tylko zamawia samochód firmy zajmującej się zbieraniem tego typu śliczności, której samochód zabiera niechcianą sofę. Będzie do kupienia w jednym ze sklepów sieci za jakiś czas za 500 koron.

Za tyle kupiliśmy jakiś czas temu dwie półki na książki, na nasze designersko niewprawione oko - przełom lat 50. i 60. Patrzymy na nie z miłością każdego dnia, mieszczą chaos naszych książek w cudowny sposób. Do you think that the person who first bought them is dead now? - zapytał L, gdy przywieźliśmy je do domu. Yes, I do. Straszy w szparze między półką a ścianą, a nocami z nudów rzeźbi w kurzu.

I am feeling a bit edgy, darling

2008-04-09T21:56:00.003+02:00

W Sztokholmie spadł dzisiaj śnieg, co sprawiło, że nie mogłam jechać do pracy rowerem. Nie powinnam tego robić i tak, ponieważ jestem chora. A jestem chora z powodu stresu, który z kolei jest spowodowany pracą. Nic nie jestem w tej chwili w stanie zrobić, żeby sobie pomóc. Moje ciało karze mnie za wszystko, co sobie funduję.

Wszyscy, dokładnie wszyscy w moim otoczeniu są rozdrażnieni.

Przyjemne spostrzeżenie: opalenizna z wakacji na foto wciąż zachowana na moim ciele. Widać ją na tyłku, jeśli chcecie wiedzieć.

***

It snowed today in Stockholm which made it impossible for me to bike to work. I should not bike anyway, because I am sick, and I am sick because I am stressed. I am stressed about work and nothing really can be done about it. My body is saying no to everything that my mind is going through. It hates me for what I put it through.

Everyone, literally everyone I know is being edgy nowadays.

Happy to notice, though, that some suntan still remains on a certain part of my body after the holiday from the photograph above. Yes, it still shows on my butt, if you wanna know.

Dialectless

2008-04-08T19:49:00.004+02:00

I realised I can only speak one language: Polish.

Which sounds (reads) ridiculous, since it's written in English. If you heard me say that, though, you would hear that: I can only speak one language, my first and only Polish. To make things worse, it is a standard television Polish, a boring, "I come from nowhere" kind of Polish, a language that originates in my strict linguistic upbringing (two linguists at home) and leads to nowhere.

I am so jealous of dialects. In Sweden, everyone's language is from somewhere, it reveals where you come from in the first sentence you say. You are from Gotland, Stockholm, Goteborg and Malmo and EVERYBORDY knows. Think what amazing kind of sense of belonging it creates if it sounds in every word you say. Inevitable business cards you give away with your first hellos: the way you pronounce certain consonents, how your grammar varies, how you vowels sing or lie flat because they are made of wood. I love that.

I am jealous of people who can do dialects. I am jealous of L and his Gotlandic, I am jealous of how proud he is to speak the dialect considered the prettiest (hmmm...).

I am jealous of L who can do any English dialect he likes, not to mention the certain actor whose Scottish is equally sexy as it is annoying when Billy Connolly speaks it, but most importantly, tells everyone where he comes from.

I would like that for myself. Instead, I speak Polish from nowhere, English from Poland with ambition to sound like Rachel Green from Friends, and a particular hybrid of Swedish, resulting from the two languages mentioned above. It makes me feel very unparticular, mellow and avrage. And who wants to feel like that?

What you get to see in Stockholm when you know where to have a look

2008-04-06T19:03:00.004+02:00

The summary

2008-04-04T11:34:00.005+02:00

I ruined two bikes this week.
I got a raise.
I had someone yell at me and slam the door behind her, which made me think she is 12 years old.
I worked for three people, although I am just one, sometimes not even that.
I overslept four times out of five.

Do I want the week to end? YES!

The perspectives

2008-03-31T21:29:00.009+02:00

Dokładnie tak, jak napisał Polityczny T tutaj nastąpiło spotkanie na szczycie między M a T. Przy pilsnerach ze strony T i caipirinhach dla M, dyskutowaliśmy w Niedzielę Wielkanocną na tematy takie jak: feng shui, miłość i umiarkowanie, którego uczymy się oboje od jakiegoś czasu (szeroko pojęte, dobre umiarkowanie w używaniu rzeczy, które do niedawna były super, a teraz zostały zastąpione przez wieczory na kanapie, z książką i stopami dotykającymi kogoś miłego, również siedzącego na tej kanapie).

Rozmawialiśmy również o perspektywach, z których spoglądamy na świat, i które mają odzwierciedlenie w naszych blogach. Różnice oczywiste dla czytelników. Tomasz wymyślił jakiś czas temu słówko "mikroświat" dla tego, na czym lubię się koncentrować, ja podziwiam jego ciągłą chęć komentowania wydarzeń politycznych i społecznych. Próbowaliśmy się przekonać, że to właśnie ta druga perspektywa jest fajniejsza, ciekawsza. Po chwili przemyślenia wniosek jest oczywiście jeden: zarówno komentowane przez T dzienniki, jak i moje popołudnie spędzone na podwórku przy czyszczeniu roweru na wiosnę (temat jak marzenie dla M in Stockholm) są jednakowo bez znaczenia. Mimo to lubimy o tym pisać.

Czasem global spotyka mikroświat: moje wspomnienie uśmiechu mnicha tybetańskiego, który leciał obok mnie z Hamburga do Sztokholmu ubiegłej jesieni, tak spokojny podczas jakże denerwujących dwóch godzin lotu - i zdjęcia z Tybetu, które codziennie biją mnie po oczach.

Nie będę oglądać Olimpiady, bo nie interesuje mnie sport. Nie obejrzę otwarcia ani zamknięcia. Patrzę na metki ciuchów, naklejki na gadżetach w sklepach. Odkładam te z "Made in China". Tyle.

***
Exactly as Political Tomasz mentioned here, M and T met during the Easter Sunday and discussed such topics as feng shui, love and moderation (understood as replacing things we used to consider exciting by lazy evenings with a book on the sofas, with our feet touching someone nice nearby).

We also discussed the differeces in our perspectives, which are obviously reflected in our blogs. It was T who came up with the word "microworld", describing what I like to concentrate on, while I admire his engagement in the political and social issues. We tried to convince each other that the other's perspective is the cooler, more exciting. My conclusion, after a moment's reflection is as follows: both yesterday's news and my afternoon in the yard, preparing my bike for the season (a topic potentially exciting for M in Stockholm) do not matter at all. But we like to write about them anyway.

Sometimes the global meets the microworld, though. I remember when this monk smiled at me calmly during a particularly annoying flight from Hamburg to Stockholm last fall. I think of him when bloody pictures from Tibet hit my eyes from the morning papers.

I am not going to watch the Olympics, because I am not interested in sport. I am not going to watch the opening or closing. I pick a t-shirt or a gadget in a store and put in back when I see "Made in China". That's all.